Czołem
Dzisiaj na naszym profilu opublikowany został komentarz, a właściwie treść wyroku WSA w sprawie braku możliwości łączenia nieobecności funkcjonariusza do 15 dni.

Treść wyroku:


Nagroda roczna dla funkcjonariusza służby więziennej
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z 2004-02-13, II SA
1440/02
Teza:
Z dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wynika zakaz sumowania nieobecności funkcjonariusza w
służbie w różnych terminach i wskutek różnych chorób.
Uzasadnienie:
Decyzją personalną z dnia 22 marca 2002 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 31 ust. 4 ustawy
z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 KPA, po
rozpatrzeniu odwołania Andrzeja P. od decyzji personalnej wydanej przez Dyrektora Generalnego Służby
Więziennej z dnia 13 marca 2002 r. w sprawie przyznania nagrody rocznej za rok 2001 w wysokości 4.342
zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, kwota nagrody
rocznej za 2001 r. przyznania została ww. w obniżonej wysokości, z uwagi na fakt, iż Andrzej P. w 2001 r.
czterokrotnie był niezdolny do służby, co spowodowało jego nieobecność w służbie przez 23 dni.
W ocenie Ministra Sprawiedliwości § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19
grudnia 2000 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom służby więziennej nagród rocznych,
nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 119, poz. 1266), zgodnie z którym za każdy dzień nieobecności
w służbie związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby wynoszącej ponad 15 dni, chyba
że spowodowana jest ona wypadkiem pozostającym w związku ze służbą, funkcjonariuszowi obniża się o
1/360 przysługującą nagrodę roczną, uprawniał organ I instancji do obniżenia należnej Andrzejowi P.
nagrody rocznej, albowiem jego łączna nieobecność w służbie z powodu choroby trwała dłużej niż 15 dni.
W przekonaniu Ministra Sprawiedliwości inne rozumienie tego przepisu, wypaczałoby nie tylko jego cel,
ale stanowiłoby naruszenie tak gramatycznej, jak i logicznej wykładni przepisu, ponieważ np.
funkcjonariusz przebywający na jednorazowym zwolnieniu lekarskim 16 dni byłby pozbawiony
przysługującej nagrody, natomiast funkcjonariusz korzystający przez rok kalendarzowy ze zwolnień
lekarskich (przerywanych jedynie np. dniami wolnymi od pracy) otrzymałby nagrodę roczną w pełnej
wysokości, albowiem żadna z chorób nie trwałaby dłużej niż 15 dni.
Zdaniem Ministra Sprawiedliwości użyte w analizowanym § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia określenie
„choroby wynoszącej” świadczy o tym, iż ustawodawcy chodziło o wynik-sumę wszystkich dni absencji
chorobowej w trakcie całego roku kalendarzowego, a nie o jedną chorobę trwającą dłużej niż 15 dni. W
tym drugim przypadku ustawodawca użyłby bowiem określenia „choroby trwającej”.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Andrzeja P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ocenie skarżącego nagroda roczna za 2001 r. przysługiwała mu w pełnej wysokości, ponieważ § 3 ust.
1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2000 r., znajdujący zastosowanie do ustalenia wysokości
nagrody rocznej za 2001 r. oznacza, iż można obniżyć funkcjonariuszowi nagrodę roczną jedynie za czas
nieobecności w służbie związany z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby wnoszącej ponad
15 dni.
W przekonaniu skarżącego przedmiotowy przepis nie daje żadnych podstaw do obniżenia
funkcjonariuszom nagrody rocznej za nieobecności w służbie w różnych terminach roku kalendarzowego
spowodowane różnymi chorobami.
Powołując się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się wyłącznie do wykładni § 3 ust. 1 pkt 4
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie warunków przyznawania
funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 119,
poz. 1266), albowiem istotne w sprawie ustalenia faktyczne są między stronami bezsporne.
Chodzi więc o to czy choroba, o której mowa w analizowanym przepisie to jedna choroba trwająca dłużej
niż 15 dni, czy też powyższy przepis pozwala na sumowanie wszystkich chorób funkcjonariusza z danego
roku, bez względu na czasookres ich trwania.
W ocenie Sądu ma rację skarżący twierdząc, iż z dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wynika zakaz
sumowania nieobecności funkcjonariusza w służbie w różnych terminach i wskutek różnych chorób.
Za takim rozumieniem powołanego przepisu przemawia, przede wszystkim, jego wykładnia gramatyczna.
Piętnaście dni, o jakich mowa w przepisie odnosi się do choroby, a nie do czasowej niezdolności do
służby spowodowanej tą chorobą.
W przeciwnym wypadku wyraz „wynoszącej” powinien zostać zastąpiony wyrazem „wynoszącą”, co
dopuszczałoby możliwość sumowania okresów nieobecności w służbie w związku z różnymi chorobami.
W § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia mowa jest o jednej chorobie, o czym świadczy również dalsze
sformułowanie przepisu (po przecinku) cyt. „chyba że spowodowana jest ona wypadkiem pozostającym w
związku ze służbą”. Ustawodawca miał więc na myśli nie choroby, lecz jedną (tę) chorobę.
Gdyby zamiarem ustawodawcy było sumowanie różnych chorób, zapis § 3 ust. 1 pkt 4 powinien zostać
skonstruowany w sposób analogiczny do użytego § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, w którym określenie
„ponad 15 dni” wiąże się z odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, a nie z chorobą, jak ma to
miejsce w § 3 ust. 1 pkt 4.
Ponadto, za rozumieniem przepisu § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sposób zgodny z zaprezentowanym
w skardze przemawia i to, że w przepisach innych aktów wykonawczych do ustaw dotyczących służb
mundurowych np. w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) nie
dopuszcza się w ogóle możliwości obniżenia funkcjonariuszowi Policji nagrody rocznej w związku z
nieobecnością w służbie wskutek choroby.
Identyczne rozwiązanie zostało przyjęte w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy
(Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.).
Tego rodzaju uregulowania prawne przemawiają przeciwko przyjętej przez organy obu instancji
niekorzystnej dla skarżącego interpretacji § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
19 grudnia 2000 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród
rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 119, poz. 1266).
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę
– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), należało orzec jak w
sentencji.

źródło własne

Teraz tłumacząc na nasze. W przypadku potrącenia kwoty trzynastej pensji która jest wypadkową ubiegłego roku trzeba wziąć pod uwagę swoją nieobecność.

Podczas chorowania nie dłuższego niż 15 dni – nie może być ono brane pod uwagę podczas wypłacania nagrody rocznej. Co za tym idzie 10 chorób rocznie np po 5 dni zwolnienia lekarskiego nie powinno być brane pod uwagę w przypadku tych naliczeń. Dopiero ciągła, przewlekła choroba nie związana ze służbą, dłuższa niż 15 dni powinna być uwzględniania przy ewentualnym obniżeniu nagrody.

Pozdrawiam

Oddziałowy Gad