ZK został zlikwidowany 31.12.2006 r. Był to ZK zamknięty, dla recydywistów z oddziałami: aresztu śledczego dla mężczyzn oraz oddziałem terapeutycznym dla recydywistów uzależnionych od alkoholu.

Zakład karny mieścił się w dawnym klasztorze Ojców Dominikanów, który został wzniesiony pod koniec XIII wieku. Na przestrzeni lat był on wielokrotnie niszczony i przebudowywany. Budowla spłonęła w XVII wieku, a nowa wzniesiona od strony północnej wykorzystywała jako ścianę wschodnią miejskie fortyfikacje. Klasztor i kościół otoczono murami obronnymi, do których dobudowano obecną bryłę budynku. W 1799 roku obiekt został zamieniony przez władze pruskie w zakład karny i w tej formie funkcjonował przez ponad 200 lat.

Zakład w Łęczycy był uznawany za jedną z najcięższych placówek w Polsce – było to więzienie o najtwardszym rygorze w całym kraju. W dawnych dominikańskich murach przetrzymywani byli m.in. internowani w stanie wojennym działacze „Solidarności”, m.in. Władysław Frasyniuk. Pod koniec XIX wieku wyrok za długi karciane odsiadywał tu także mąż Marii Konopnickiej. Jedynym umeblowanym pomieszczeniem jest mała cela, która oddaje jak trudne warunki panowały w zakładzie karnym. Można tu zobaczyć jedynie prycze przykryte siennikami i toaletę. W 1961 roku kompleks został wpisany do rejestru zabytków województwa łódzkiego i jest własnością Skarbu Państwa, który wielokrotnie wystawiał go na sprzedaż.

Serdecznie dziękuję Bartoszowi Grduszakowi za przekazanie zdjęć i korzystając z okazji pozdrawiam gorąco 🙂

Na chwilę obecną Więzienie w Łęczycy otwarte dla zwiedzających.
Pierwsze 3 zdjęcia to ZK Garbalin